„ Historie wyciągnięte z szuflady, czyli o skrywanych emocjach.” Nagrodzone wiersze.

Konkurs Poetycki 2020r.

Szkoły Ponadpodstawowe

Nagroda I – Martyna Rębacz, uczennica Zespołu Szkół Ekonomiczno – Logistycznych – za wiersz pt. „ Masz naście lat.”

Masz naście lat

ojciec powtarza ci żebyś wzięła się w garść

matka kurczowo trzyma twój płaszcz

z oczami  ze szkła..

Masz naście lat

to co kochasz zmienia się w fiask

achromatyczny latawiec

krąży wśród gwiazd.

Masz naście lat

nie wiesz czy chcesz wstać

zamknąć oczy i pójść spać

już na zawsze.

Masz naście lat

nie odróżniasz światła od zła

uśmiechu od kłamstw

maska na twarz.

Masz naście lat

rubinowa łza szuka tła

historia zapisana

w postaci szram.

Masz naście lat

czy warto jeszcze świecić tak

horyzontu brak

odysei wrak.

Masz naście lat

w płucach spalony strach

pożar na miarę łez

pod ziemią też dobrze jest.

Masz naście lat

mogłabyś mieć cały świat

lecz ogień w słoiku wrze

powiedz czy cieszysz się?

Masz naście lat…

Nagroda II – Kinga Pilarska, uczennica II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej, za wiersz pt. „ Pełnia szczęścia.”

„Pełnia szczęścia”

Tak blisko byłam już pełni szczęścia

Opuszkami palców czułam niebo

Próbowałam się czegoś złapać

Przyczepić się i zostać na zawsze

Ale zaczęłam spadać

Panika zawładnęła moim ciałem

Żołądek przesunął mi się do gardła

A bicie serca czułam w każdej tkance

Upadek był bolesny

Połamane kości i zachwiana świadomość

Przez chwilę nie mogłam się podnieść

Ale oderwałam się od gruntu

I już nie próbowałam wzbić się ku niebu

Złapałam się gałęzi drzewa

I postanowiłam zostać

Tyle szczęścia mi wystarczy

Nie chcę więcej bólu

oraz wiersz pt.” Nic.”

Ciemny pokój, zasłonięte okna,

Na nocnym stoliku rozlana herbata.

Rozbite szklanki obok biurka,

Na kalendarzu zaznaczona stara data.

Na ścianach powykrzywiane zdjęcia,

Porozrzucane ubrania gdzieś w rogu,

Lustro pokryte gruba warstwą kurzu

I krzyżyk przypominający o Bogu.

Straciłam siły, by wstawać z łóżka,

Gdy już przestałeś dawać mi swą miłość.

Bez twojego uśmiechu poczułam się słaba,

Odkryłam, na czym polega życia zawiłość.

Nagroda III – Marta Furmaniak uczennica II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej , za wiersz pt. „ Przyszłość.”

Co będzie dziś?

Wschód słońca

Uśmiech mamy na dzień dobry

Parująca kawa w kubku

Co będzie dziś?

Zapętlona smutna piosenka

Fioletowy koc wokół ramion

Zachód słońca. I płacz

Lepiej nie pytaj, co będzie dziś

Dziś już minęło – nawet nie zauważyłeś.

Co będzie jutro?

Jutro będzie to samo

Nagroda III – Nina Kalińska, uczennica II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej, za wiersz pt. „ Pustka emocjonalna”

Pusto

Czuję się tak pusto

Ostatnio myślę za dużo

O rzeczach co są poza mną

Łóżko

Kocham moje łóżko

Spędzam w nim me dnie

Lata tygodnie i miesiące

Rodzice

Mówią że to lenistwo

Lecz oni się mylą

Wiem ONA dręczy mnie

Szkoły podstawowe

Dwa równorzędne wyróżnienia :

Zuzanna Jankowska,  uczennica Szkoły Podstawowej nr 16 im. Jana Pawła II – za wiersz pt.” Depresja.”

„Depresja”

Szerzy się bardzo szybko

ta wiedźma nieobyta,

wchodzi w życie człowieka,

niszczy je, nie pyta.

Na nic nie zważa,

nie liczy się z nikim,

atakuje zaraza

i głowę i styki.

Powoduje smutek, lęki i obawę,

zniewala twe ciało

nim zdasz sobie sprawę,

że to ona podstępem

zawładnęła zmysłami,

przesyciła Cię strachem,

nie śpisz już nocami.

W głowie straszna pustka

bez sensu istnienie,

milczą twoje usta,

zatraciło się ludzkie pragnienie.

Strach wyjść nawet z domu

ludzie stroją miny,

tak ze wstrętna depresją

mijają koszmarne godziny

A tu jeszcze na tym świecie

Covid ochoczo grasuje

i bezbronnych ludzi mocno atakuje

Od miesięcy wszystko zgasło,

cisza naraz taka.

Masz ty nakaz siedzieć w domu,

by nie karmić wirusowego robaka

Głowa pęka,

milion myśli przechodzi czasami,

mózg człowieka nie jest w stanie

panować nad emocjami

Za dużo tego wszystkiego

napiera na rozum człowieczy.

Najlepiej uciec w marzenia

zanim się człowiek rozbeczy

W lustrze nie widzę już siebie

me życie bez znaczenia, bez wartości.

Ta cała wstrętna choroba

Obnażyła mnie do nagości

Marcelina Wesołek , uczennica Szkoły Podstawowej nr 16 im. Jana Pawła II za wiersz pt. „Tak czuję.”

Udaję szczęście, a w duszy pustka,

szczere słowa nie przejdą przez me usta.

Rodzice mówią, że teraz każdy ma depresję,

a ja nie wiem jak wytrzymać świata presję.

Łzy po twarzy płyną strumieniami,

Gdzieś w środku toczy się walka z okropnymi myślami.

Nikt nie rozumie, co teraz czuję,

ja sam nie rozumiem, dlaczego tak czuję

ale czuję, ze to wszystko mnie przygniata,

nie chcę być już częścią tego brutalnego świata.





Powiększ litery
Zmień kontrast